Bir zamanlar, gölgelerle konuşan bir kız vardı.
Herkes karanlıktan kaçarken, o karanlığa dokunmaya cesaret etti.
Çünkü biliyordu: ışığı anlamak için önce gölgeye bakmak gerekir.
Korkularının içinde güzellik buldu, sessizliğin içinde sanat.
O an doğdu NOIRIS — gölgelerde açan çiçek.
Her çizgi, insan ruhunun karmaşık yüzlerini anlattı.
Her bakış, bir duygunun yankısıydı.
Ve her bileklik, karanlığıyla barışmış bir ruhun sembolü oldu.
NOIRIS, sana şunu fısıldar:
“Kendinden korkma. En derin yerinde bile güzellik var.”

















