Gece sessizdi.
Yalnız bir kurt, dolunayın ışığında başını kaldırdı.
Rüzgârın uğultusu, kalbinin sesiyle birleşti.
O an, içindeki bütün korkular sustu.
Çünkü özgür olmak buydu —
kendi yolunda, kendi sesiyle yürümek.
WOLVYN, o gecenin hikâyesidir.
İnsanın içindeki kurdu, içgüdüsünü, sezgisini hatırlatan bir semboldür.
Ne kadar uzaklaşsa da, dağların ötesinde hâlâ aynı ses yankılanır:
“Kendini dinle. Çünkü sen zaten doğanın bir parçasısın.”

















